De dood, het begin of het einde?
Er moet mij iets van het hart, namenlijk dat de dood iets opzichzelf staand iets is. Elke keer als ik denk dat ik daar wat meer over te weten ben gekomen, dan blijkt het allemaal nog ingewikkelder te zijn als ik dacht. Het is voor sommigen een begin, en voor andere het einde. Ik merk bij bandstemopnames dat deze bij veel mensen weer de onbeantwoordde vragen worden beantwoord, of dat er nog net dat "ene" gevraagd wordt en dat er ook antwoord op komt. Het klinkt allemaal makkelijk dat wanneer er iemand is overleden "Er is leven na de dood" maar als het je overkomt dan denk je er voorlopig wel even anders over. Op dat moment is het namelijk helemaal geen troost dat het "leven verder gaat" maar meer het waarom is het gebeurd, of is er een verschil "hoe" iemand overlijd, is het leed minder erg als iemand overlijd door een verkeersongeval dan door een zelfmoord? Allemaal vragen die ik mij afvraag maar een ding is zeker, de dood is een ingewikkeld iets.

